BRAK TRENERÓW DO WYŚWIETLENIA

Brak miejsc do wyświetlenia

Nie widzisz tutaj profilu trenera lub miejsca, którego szukasz? Dodaj go!

            Wingsuit, birdman suit, squirrel suit to określenia specjalnego kombinezonu, który charakteryzuje się specjalną budową z kawałkami materiału wszytymi pomiędzy nogi oraz ręce i tułów. Umożliwia to wykorzystanie siły wiatru i w konsekwencji unoszenie się w powietrzu, a lot kończy się poprzez otwarcie spadochronu przez skoczka.


Po otwarciu skrzydeł kombinezonu skoczek przypomina “latającą wiewiórkę”- Polatuchę, stąd też trzecia przytoczona wyżej nazwa “squirrel suit”. Powstała także dyscyplina, która wykorzystuje cechy wingsuitu i BASE jumpingu - tzw. proximity flying, a polega na skoku z niewielkich wysokości, a przy tym wykorzystuje się sprzęt do wingsuit jumpingu.

Historia

            Źródeł wingsuit jumpingu (inaczej wingsuit flying’u) można doszukać się już na początku XX wieku, a dokładniej w 1912 roku, wtedy Franz Reichelt skoczył z wieży Eiffla, a użył do tego wykonanego własnoręcznie kombinezonu, który łączył ze sobą spadochron i płaszcz. Niestety, mimo starań Francuz przypłacił tę próbę życiem. Rozkwit tej dyscypliny datuje się na lata 30. XX wieku, kiedy to rozpoczęto szycie kombinezonów wraz z konstrukcjami umożliwiającymi szybowanie, w tym celu użyto takich materiałów jak jedwab, płótno, drewno, części stalowe, a nawet kości wieloryba. 


            Jednym z pionierów wingsuit jumpingu był Clem Sohn, który zaproponował dodanie do kostiumu fragmentu materiału tak. aby połączyć nogi, co ułatwiało wykorzystanie siły wiatru. Lata 1930-1961 były tragiczne w skutkach dla miłośników tego sportu, aż 72 skoczków zginęło podczas oddawania skoku. Dopiero lata 90. wniosły coś nowego w wingsuit jumpingu, był to czas, kiedy Patrick de Gayardon wprowadził nowy rodzaj kombinezonu, który charakteryzował się większym stopniem efektywności. 


            Swój wkład w obecny kształt kostiumu miał również Tom Begic, który skonstruował go w taki sposób, że umożliwiał lepsze manewrowanie. Najbardziej zbliżony do obecnego okazał się kombinezon wykonany przez Jari’ego Kuosma i Roberta Pecnikam’a, który był ogólnodostępny. Na kartach historii wingsuit jumpingu zapisał się również Gary Conner, który 23 maja 2012 roku wyskoczył z helikoptera, który znajdował się na wysokości 730 metrów, a bezpiecznie wylądował bez użycia spadochronu, korzystając jedynie z kombinezonu oraz z wyściółki kartonów, na których wylądował.


Wingsuit dla początkujących

            Od każdego wingsuit jumpera wymaga się, aby cechował się odpornością psychiczną, męstwem oraz odpowiedzialnością, powinien również wiedzieć, jak jest zbudowany i jak działa wingsuit oraz przed każdym startem poznać trasę, którą sobie wybrał. Każdy początkujący jest zobowiązany do zdobycia doświadczenia w skokach spadochronowych, przez co rozumie się oddanie co najmniej 500 skoków ogólnie, lub 200 skoków w przeciągu ostatnich 18 miesięcy. Po wypełnieniu tego zobowiązania należy zrobić kurs z instruktorem.


            Po zaliczeniu całego kursu  początkujący skoczek otrzymuje certyfikat kwalifikacji. Wymaga się także, aby posiadał on obowiązującą licencję C (wystawiana na podstawie umiejętności zdobytych podczas skoków spadochronowych). Ponadto skoczek powinien uzyskać zgodę kierownika skoków oraz korzystać z kombinezonu przeznaczonego dla początkujących, który nazywany jest “The Swift”.


Wingsuit - sprzęt i akcesoria

            Bez względu na zaawansowanie sportowca żaden skok nie zostanie wykonany bez kasku, gogli, noża, dwóch wysokościomierzy, z których jeden z nich (podstawowy) jest zakładany na rękę lub pierś, a drugi (akustyczny) przymocowany jest do kasku. 


Wysokościomierz akustyczny powinien mieć ustawione konkretne wartości, kolejno: 1800 m, następnie 1600 m i ostatni (sygnał alarmowy), który wynosi 1300 m. Kolejnym niezbędnym elementem wyposażenia jest AAD (Automatyczny System Zabezpieczający), w tym wypadku niedopuszczalne są te, które mają możliwość nastawienia na opóźnienie czasowe.


Pozostają jeszcze dwie najważniejsze rzeczy, tj. spadochron, który powinien być typu plecy-plecy (w spadochroniarstwie jest to określenie na spadochron zapasowy) wraz z pilocikiem typu BOC (bottom of container), zakazane jest użycie systemów zawierających pilocik w uprzęży na nodze, pilocik sprężynowy czaszy głównej bądź aktywowanych przez linkę.


Drugą z nich jest wingsuit, który wybiera się w zależności od zaawansowania zawodnika: początkujący mogą korzystać z kombinezonu “The Swift”, sportowcy średnio-zaawansowani i eksperci stosują kostium “The Colugo”, ostatni typ “The Aura” jest uniwersalny. Dane rodzaje kombinezonów różnią się ilością materiału wykorzystanego do przestrzeni między nogami oraz pomiędzy rękami i tułowiem. Ceny wingsuitów wachają się pomiędzy 700 a 1400 euro, jednak należy do tego dodać koszt spadochronu, a jest to już poważniejszy wydatek, który może sięgać nawet 6000 euro.


Wingsuit - zasady i przepisy

            Istnieje sześć podstawowych technik wingsuit jumpingu, które wykorzystują różne partie ciała. W ten sposób wyróżnia się: lot neutralny, w którym ciało jest ułożone w sposób poziomy do podłoża, a wszystkie skrzydła są rozłożone; następnie są przyspieszenia- ciało pochyla się do przodu, głowa jest lekko uniesiona a skrzydła rąk nieznacznie uniesione do tyłu.


Kolejną możliwością są spowolnienia, kiedy ciało jest wygięte do przodu, skrzydła rąk umieszcza się lekko w dół, nogi nieznacznie ugięte w kolanach, a materiał skrzydła ogonowego nie jest naprężony; kolejna technika polega na uzyskiwaniu wysokości, którą otrzymujemy poprzez rozłożenie skrzydeł jak w pozycji lotu neutralnego, uniesienie bioder i torsu. Wykonanie skrętu należy rozpocząć od głowy i obrócić ją w pożądaną stronę, następnym krokiem jest uniesienie skrzydła po tej samej stronie.


Ostatnią techniką jest sygnalizacja ostrzegawcza poprzedzająca otwarcie spadochronu, za taki sygnał uznaje się trzykrotne złożenie skrzydła ogonowego, jednak mając wciąż rozłożone skrzydło ramion.


Wingsuit na świecie

            Wingsuit nie miał okazji zaistnieć jeszcze w takim stopniu jak inne popularne dyscypliny sportu ze względu na swój “młody” wiek. Dopiero w 2015 roku odbyły się pierwsze poważne zawody (I Puchar Świata) w wingsuit jumpingu. Miały one miejsce w Wielkiej Brytanii i startowało w nich 57 zawodników.


            Największe zgrupowanie sportowców wingsuit jumpingu odbyło się w Kalifornii, gdzie 68 skoczków wykonało skok jednocześnie. Obecnym rekordzistą w szybkości lotu jest japończyk, Shin Ito a osiągnął on prędkość 363 km/h. Najdłuższy lot, bo aż 21 km wykonało trzech Hiszpanów w 2005 roku, przekraczając Cieśninę Gibraltarską.


            Wingsuit jest nadal dość rzadko wybierany w Polsce, w 2014 roku tylko 30 osób regularnie wykonywało skoki tego typu, jednak skoczkowie mają pozytywne prognozy i zauważają z roku na rok coraz większe zainteresowanie. Wingsuit jumping pojawił się również w kulturze filmowej, z tych najbardziej znanych tytułów można wymienić “Lara Croft Tomb Raider: Kolebka życia” i serial “The Simpsons”.


O autorze:
MP
Mateusz Popiałkiewicz

Jesteś trenerem lub prowadzisz klub/obiekt sportowy?

Dołącz do nas i docieraj do tysięcy ludzi!

Dołącz do nas!

Ponad 4000 trenerów z całej Polski, 1200 miejsc, w których możesz uprawiać swój ulubiony sport, nie czekaj, zarejestruj się!

DOŁĄCZ DO ZOPTAMO - ZUPEŁNIE ZA DARMO!

Poznawaj nowych znajomych, uprawiaj sport, który lubisz
Zaloguj się Zarejestruj się

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies . Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Czytaj więcej...