Nie widzisz tutaj profilu trenera lub miejsca, którego szukasz? Dodaj go!

            Każdy taniec wyraża pewne emocje, tradycje czy historie, tak jest również w przypadku flamenco. Jednak żaden inny styl nie jest znany z tak wielkiej ekspresyjności, zmysłowości i cygańskiego temperamentu. Twórcy flamenco nie skupiali się tylko na tańcu (określanym mianem “baile”), fascynował ich cały świat dźwięków i tak powstała sztuka flamenco, zawierająca również śpiew (cante) i muzykę (toque).


Taniec wywodzący się z kultury cygańskiej jest w istocie czytelnym przekazem tancerza, który stosuje tylko język ciała, jednak całość owiana jest nutką tajemniczości. Flamenco cechuje się również unikalnymi liniami melodycznymi, które uzupełniane są “żywymi” wstawkami gitarowymi. Jednak wszystko to spaja rytm, który staje się inspiracją dla tancerza.

Historia

            Flamenco jest uznawane za dziedzictwo społeczności cygańskiej, która w XVI wieku masowo zamieszkiwała tereny Hiszpanii. Nie mająca zbyt wielu środków mniejszość etniczna chcąc zaprezentować swój styl tańca, musiała akompaniować sobie własnym głosem, klaskaniem, gwizdaniem lub prowizorycznym instrumentem. W oparciu o te informacje można wnioskować, że flamenco wywodzi się m.in. z pieśni religijnych, ulicznych śpiewów lub grania czy krzyków handlarzy. W rytm flamenco zaczęto stopniowo wplatać ruchy taneczne, które zapoczątkowali: Antonio El Pintor, Rosario Monche, Joaquín El Feo, Juan Canches, Vincent Escudero, Pilar López i inni. Każdy z nich jako pierwszy dołączył pewien element to złożonej obecnie całości. Pierwotnie pewne figury były przeznaczone dla kobiet, a inne dotyczyły mężczyzn, jednak z czasem te style zaczęto mieszać.


            W tradycji flamenco ważnym momentem były lata 60. XX wieku, kiedy to Camaron de la Isla rozpoczął swoją muzyczną karierę i w 1979 roku nagrał płytę “La Leyendo del tiempo”, która stała się fenomenem. Z upływem lat starano się dodawać nowe elementy w rytm flamenco, takie jak wstawki rocka, salsy, bluesa czy jazzu, a połączenie z tym ostatnim zaowocowało nawet nową dziedziną w zakresie muzyki - “nuevo flamenco”.


Flamenco dla początkujących

            Początkujący tancerz, który chce poznać hiszpański styl, musi zrozumieć, że flamenco to nie tylko specyficzne ruchy, a cały system do którego należy również odrębny rodzaj muzyki i śpiewania, ponadto obejmujący nawet unikalny strój i zachowania. Wczuwając się w rytm flamenco, każdy tancerz odnajduje w sobie ogromne pokłady energii i emocjonalności. Właśnie ten element staje się siłą napędową do improwizacji i kreowania w tańcu pewnej historii, a możliwe jest to jedynie za pośrednictwem odpowiednich gestów i ruchów. Każdy początkujący podczas treningów ma możliwość wyzwolić swoje uczucia i emocje, bo właśnie tym jest flamenco. Jedną z cech charakterystycznych tego stylu jest indywidualność tancerza, który twarzą w twarz z widzem, jednak nie zauważa się między nimi żadnej interakcji, ponieważ wykonawca tańczy dla siebie, a publiczność może tylko oglądać jego interpretację.


            Każdy początkujący przekona się jaka jest różnica między ruchami kobiet i mężczyzn w tym tańcu. Płeć piękna skupia się przede wszystkim na górnej partii ciała, z dużym udziałem ruchów rąk. Mężczyźni operują w większości nogami, a ich ułożenie rąk zdecydowanie pozbawione jest kobiecego wdzięku.


Flamenco - sprzęt i akcesoria

            Charakterystycznym elementem tańca flamenco jest ubiór tancerzy. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mają przypisany dla siebie wzór stroju. Płeć męska nie emanuje zbyt wieloma dodatkami, mężczyźni są ubrani w prostą koszulę i spodnie, nie mają możliwości odwrócenia uwagi na jakiś szczegół garderoby, więc zmuszeni są do prezentowania wysokiego poziomu umiejętności aby zdobyć serca widowni. Kobiety zaś mają większe pole do popisu, szeroki wybór sukienek z charakterystycznymi falbanami, często uzupełniane trenem, ułatwia przyciągnięcie wzroku widza. Dodatkowo wyposażone są w wachlarze, chusty lub inne akcesoria. Elementem wspólnym tancerzom są buty na obcasie, które mają zwiększać nasilenie dźwięku, ułatwia to także obicie obuwia gwoździami.


Flamenco - zasady i przepisy

            Trenując flamenco, można spotkać na swojej drodze nawet 50 typów tego tańca, które różnią się treścią, melodią, rytmem czy formą ekspresji. Podstawowym podziałem jest wyróżnienie dwóch styli, bazując na przedstawianej tematyce:


- Flamenco jondo (tzw. głębokie flamenco), w którym głównym motywem jest intensywna miłość, a w tym zdrady i rozczarowania;styl ten nacechowany jest ogromną ilością namiętności, ekspresji, a nawet agresji.


- Flamenco festero, które opowiada historię o bardziej humorystycznych aspektach miłości, a przedstawia się ją, zachowując zwiewność i lekkość.


            Ze względu na estetykę tańca flamenco wyróżnia się cztery szkoły. Wyodrębniono je  poprzez powiązanie danego stylu z miastem, które najbardziej przyczyniło się do jego powstania.


- Szkoła Sewilska- może poszczycić się największym autorytetem w dziedzinie tańca flamenco; jej głównym atutem jest sięganie do tradycji, co można zaobserwować w podziale na partie kobiece i męskie.


- Szkoła Madrycka- to nurt, który uwspółcześnił taniec flamenco za pomocą połączenia tradycji z tańcem hiszpańskim, zaowocowało to większą kreatywnością wśród tancerzy.


- Szkoła z Jerez de la Frontera- stawia akcent na naturalność wywodzącą się od Cyganów z Jerez, przede wszystkim zwraca uwagę na ich intuicyjność i grację.


- Szkoła Granadzka- czerpała inspiracje z ceremonii zaślubin, dzięki czemu powstały tańce “La Mosca”, “La Cachucha” i “La Albola”,a ich główną cechą jest ogromna zmysłowość.


Flamenco na świecie

            Na całym świecie flamenco jest odbierane jako pewna filozofia, postulująca dążenie do wolności czy prawdy nie przyjmując przy tym żadnych kompromisów. Obecnie są wyznaczone specjalne miejsca w Hiszpanii, gdzie można być świadkiem niezwykłego przedstawienia, są to bary i restauracje o przypisanej nazwie “tablao”. Współczesnymi mistrzami w tej dyscyplinie są: Antonio Canales, Joaquín Cortés, Javier Barón, Joaquín Grilo, Belén Maya, Eva la Yerbabuena i Sara Baras. Do Polski flamenco zawitało w 1989 roku, kiedy to we Wrocławiu powstała pierwsza prywatna szkoła tego stylu, która w późniejszych latach przyczyniła się znacznie do rozwoju flamenco.


O autorze:
MP
Mateusz Popiałkiewicz

Jesteś trenerem lub prowadzisz klub/obiekt sportowy?

Dołącz do nas i docieraj do tysięcy ludzi!

Dołącz do nas!

Ponad 4000 trenerów z całej Polski, 1200 miejsc, w których możesz uprawiać swój ulubiony sport, nie czekaj, zarejestruj się!

DOŁĄCZ DO ZOPTAMO - ZUPEŁNIE ZA DARMO!

Poznawaj nowych znajomych, uprawiaj sport, który lubisz
Zaloguj się Zarejestruj się

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies . Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Czytaj więcej...